Anda kal...

İnsan kaybolur öncesiyle sonrası arasında. Bir tarafa anıları bir tarafa hayalleri doldurur, çoğalınca her ikisi, mutlu olacakmış gibi.
Ama sadece kaybolur.
İnsan yer arar kendine. Dününü de bugününü de satın almak ister. Gider gelir sürekli geçmişten geleceğe. Ama sadece yer kiralar. Sahibi değildir düşündüklerinin. Ya bitmiştir yada olmamıştır daha.
İnsan en çok an'dadır, onu da fark etmez. Almaz kokusunu elindeki çiçeklerin, çünkü o zihninde, eline batan dikenlere üzülür.
Sarılmaz yanında duran sevdiğine, çünkü o hayal ettiği kişiyle sevişir.
Sabah uyanabildiği için teşekkür etmez, çünkü gün boyu yaşayacağını zannettiği sıkıntılara isyan ediyordur.
İnsan geçmişten geleceğe seyahat eder, ama an'da konaklamayı beceremez.
Sonra...
Bir baktık ki hiç düşünmediğimiz şeyler de varmış hayatta. Geçmişin getirdiği mutsuzluklarla boşluklar oluştu zihnimizde. Artık bedenimiz, ailemiz, kıyafetlerimiz yetmedi boşlukları doldurmaya. Yetmedikçe meslekler, gerçekleşmedikçe dualar, karşılık görmedikçe iyilikler, daha da büyüdü boşluklarımız. Yanımızdakilere teşekkür azaldı, daha farklıları varmış diye. Bu kadar boşluktan mutsuzluklar okuşturdukça daha da yanlızlaştık. Evimizin içinde başka odalarda, iş yerimizde kalabalıkta yanlızlaştık. Bakıp görmemeye başladık.ilk önce selamları azalttık, ilkel dönemlerdeki gibi güneşi selamlamaya başladık. Kork dış dünyadan, insanlar zalim diye başladı herkes. İçe dön dediler, meditasyonlara başladık. Kendinle bütünleşmeyi yanlış anlayıp kendimize yabancılaştık. Güç sende içinde dediklerini işittik. Öyle sevindik ki, meğer bendeymiş herşey dedik. Öyle büyüttük ki kendimizi gözümüzde, içimizde. Tanrılar yarattık ve onlara emir verdik. Sonra yolu var dediler kuantum geldi önümüze. Çağırınca gelir zannettik. Öyle derinden, öyle yüksek motivasyonla çağırdık ki, gelecek zannedip umut satın aldık.
Öyle büyüttük ki beklentileri gelenler bile tatmin etmedi. Sonra keyfimiz kaçtı. Bu ne ya yeter dedik. Tam kafamızı kaldırmıştık ki, çok kilolusun zayıfla dediler. Başladık az yemeye. Aynada baktığımız kişiyi sevmez olduk. 3-5 kişinin bugün ne giymen gerektiğine dikkat kesilip, dışımıza odaklanmaya başladık.
O kadar mutsuz olduk ki, duyduğumuz, gördüğümüz her şeye inandık. Bitkisel otlardan mutluluk hapları ürettik. Bırakın istemeyi kanser var dediler. Her gün kanser olmamak için yaşamaya başlarken, son nefeste gitmeden evlenin, sevişin dediler. Zevk-i İzdivaç izleyip sanal orgazmlar yaşadık. Secretlar, kuantumlar, astrolojiler, fallar denedik olmadı. Allah'ın adını evren, duanın adını enerji yaptılar. Saati 1000 euroya evrene enerji gönderdiler. Sahip olamayacağımız mutlulukların sadece umudunu satın aldık.
Şimdi geçmişe gidemiyoruz, çocukluktan ürküyoruz. Geleceğe gidemiyoruz, satın alacak gücümüz yok.
Bırakın geçmişi geleceği. Gerçek şimdi de an'da...
Bu yüzden hayatın içine alacaksın ki seni tanısın herşey. Dalgalara seyirci olacaksın, uzun uzun seyredeceksin ki gözlerin kaydetsin. Yerde ki, gökte ki, ağaçtaki, penceredeki kuşları duyacaksın. Sessizce dinleyeceksin ki kaydetsin kulakların.
Hayatın içine akacaksın ki, tanışasın dışarıdakilerle. Çalan her müziği dinleyeceksin. Her gürültüyü duyacaksın. Koklayacaksın yağmurla buluşan toprağı, her yerde başka gelecek toprak kokusu, öğreneceksin. Başka kokuları merak edeceksin. Hayatın içine akacaksın, çeşit çeşit insan tanıyacaksın, her biri farklı kokan.
Kimi sevgi kokacak, kimi nefret.
Kimi aşk kokacak, kimi şehvet.
Kimi acı kokacak, kimi başarı.
Kimi hüzün kokacak, kimi merhamet.
Şaşıracaksın ama öğreneceksin.
Ağlayacak ağlatacaksın.
Büyüyeceksin yaş ala ala.
Bazen de küçüleceksin utancından. Aktıkça hayatın içine aydınlanacak, bazılarını reddedecek bazılarını kabul edeceksin. Ama herşey anda olup bitecek.
Bir kere dokunup bir kere mutlu olacaksın.
Sonra geçmişe hapsedip hayaller kuracaksın. Gözünü her kapadiginda, dokunduğunu zannedip mutlu olacaksın. Bir kere aldanacak, üzüleceksin. Kopacaksın andan. Ya geleceğe giderek kurtuluş planları yapacaksın. Ya da geçmişe gidip pişmanlıkları yaşayacaksın. Düşüncelerini geçmişten, gelecekten getireceksin. Ama sadece an'da üzülecek, an'da sevineceksin. Ağrılar girecek başına. Hırsızın olacak geçmiş, gelecek, anı çalacaklar. Sen ise biraz an yakalayıp uyuyacaksın.
Hayatın içine akacaksın li öğreneceksin hayatı. Öğrendiğin herşeyin senin içinde karşılığı olacak.
Karşılıklarından bir hayat da sende doğacak. Anlayacaksın ki dışarıda ki herşeyden içinde de var. Dışında ki hayatı öğrenebilmen için.  Anda kalmaya ihtiyacın var.
İçinde ki hayatı bulabilmen içinse, zamanda yolculuğa.
Anda kaybeder, zamanda ararız.
Ne buldugunla ilgilenmez zihin. Bulduğunu gerçek zanneder, onunla yaşamak için...
CARPE DİEM