Basaramaycaksın, olmayacak, yine mutsuz olacaksın...

Yakalanan esirler üzerinde dönemin biliminsanları deneyler yaparlar. Savaş döneminde güçlü olanlar zayıf olanları sadece yok etmezmiş. Bazılarını öldürmeyip kobay olarak kullanırmış.
Deney şöyle.
Bomboş, sessiz ve herhangi bir uyarıcının olmadığı bir odayabir sandalye koyarlar. Gözleri kapalı bir şekilde sandalyeye esiri oturturlar. Eski su bidonlarını hatırlarsınız. Bidonu sandalyede oturan kişinin başının üzerine koyarlar. Tamamen boş olan bidon bir düzenekle esirin başının üzerine yerleştirilir.
Bidonun ağzından damla ile su bırakılır. Her bir damla bidona düştüğünde esirin beyninde, hafif gıdıklayan hoş bir ses yankılanır. Zaman geçtikçe su artar ve damlanın sesi de esiri rahatsız etmeye başlar, çünkü damlalar büyük yanıklar oluşturuyordur. Ses ve yoğunluk o kadar artar ki dayanılmaz bir hale gelir. Bir düşünsenize beyninizin içinde devamlı ve yankılı bir şekilde "tınnnn tınnnn" sesi var.
Saatler sonra esirin kafatası bu basıncı kaldıramaz ve çatlar, böylece ölüm gerçekleşir.
İşte biz o damlaları her an, sürekli kendimize damlatıyoruz. Aynı düşünce damlası içerden sürekli bize yankılanır. Örneğin " olmayacak, basaramaycaksın, daha da kötü olacak." Bu ve benzeri olumsuz düşünce damlalarının milyonlarca kes tekrarladığını düşünürsek, kendimize yaptığımız işkencenin farkına varabiliriz. Kafatasımız çatlamaz ama psikolojik hastalıklar gelişebilir, en kötüsü de mutsuz olabiliriz.
Kendimize yaptığımız bu işkenceler bizi an'dan uzaklaştırır, çünkü bu olumsuz düşünce damlaları ya geçmişte yaşadığımız acıların ya da gelecekte yaşayacağımız sandığımız acıların sonucudur.